Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/9037 K.2012/22911

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Yasanın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu.

Sanığın eyleminin 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522, 2253 sayılı yasanın 12/2, 647 sayılı yasanın 4 ve 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a, 31/2, 116/2-4, 119/1-c, 31/2, 152/1-a maddelerine uyduğu, 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK’nın ilgili maddeleri uyarınca denetime olanak verecek şekilde ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenip, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan Yasanın belirlenmesi gerektiğinin değerlendirilmemesi,

5237 sayılı TCK'nın 73/8 ve 5271 sayılı CMK'nın 253. maddeleri uyarınca, uzlaşmanın yalnızca suçtan zarar gören veya özel hukuk tüzel kişileri tarafından uygulanacağının belirtilmesi nedeniyle sanık hakkında anılan hükümlerin uzlaşmaya tabii olmadığı da gözeltilerek yapılan uygulama sonucunda 765 sayılı TCK'nın lehe olması ve karşı temyiz bulunmaması nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.