Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/9167 K.2013/19864

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Sanığın yüklenen suçu işlediğini gösterir kovuşturma aşamasında geri aldığı soruşturma aşamasında kollukta müdafiisiz ifadesi ve yer göstermesi ile diğer sanık ...'ün suç atma niteliğinde kalan beyanları dışında, her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı hukuka uygun kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine CMK'nın 148/4. maddesine de aykırı olarak yerinde olmayan gerekçe ile hükümlülüğüne karar verilmesi, Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Yasanın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1.522 (pek fahiş) maddelerinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu;

sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyan hırsızlık suçu yanında, aynı Yasanın 116/1,119/1-c ve 151/1, maddelerine uyan konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu ve bu suçlar yönünden müştekinin şikayetçi olduğu da değerlendirilip, mala zarar verme suçu yönünden uzlaşma hükümleri uygulanıp sonucuna göre, 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK’nın ilgili maddeleri uyarınca denetime olanak verecek şekilde ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenip, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan Yasa ile uygulama yapılması gerekirken,

yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması