Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/937 K.2013/10863

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Kolluk tarafından düzenlenen 17.02.2004 tarihli olay yeri inceleme raporu ile müracaat, görgü ve tespit tutanağı içeriğine göre, müşteki ...’in işyerinin çelik kapısı sert bir cisimle zorlanıp, kilit dilleri eğilmek suretiyle açıldığının belirtilmesi karşısında; tebliğnamedeki (1) nolu bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK’nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Kanunun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK’nın 493/1, 522 (hafif) maddelerinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu; sanık ...’nın, suç tarihinde belirlenemeyen vakitte müştekinin işyerinin çelik kapısını sert bir cisimle zorlayıp, kilit dillerine zarar vererek açtıktan sonra,

işyerinden 500 $ çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 53. maddelerine uyan hırsızlığın yanı sıra, aynı Kanunun 116/2, 53 ve 151/1, 53. maddelerine uyan işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu ve bu suçlar yönünden CMK'nın 253 ve 254.maddelerinde öngörülen uzlaşma hükümlerinin uygulanma olanağı değerlendirilip sonucuna göre, 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK'nın ilgili maddeleri uyarınca denetime olanak verecek şekilde ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenip, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan Kanunun yeniden belirlenmesi zorunluluğu,