Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/9981 K.2013/20744

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-23.12.2009 tarihli oturumda sanık ve müdafinin şikayetçinin zararını gidermeyi teklif ettiklerini ancak şikayetçinin kabul etmediğini belirttiklerinin anlaşılması karşısında; şikayetçiye bu hususun doğruluğu açıklattırılarak, sanığa gerekirse tevdi mahalli gösterilip, zararı giderme olanağı sağlandıktan sonra sonucuna göre hırsızlık ve mala zarar verme suçları yönünden TCK'nın 168.maddesinin uygulanma olanağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suç tarihine göre sanığa atılı konut dokunulmazlığının ihlali suçunun uzlaşma kapsamında olduğu, sanığın aşamalarda alınan beyanlarında, uzlaşmayı kabul ettiğini ve müştekinin zararını gidermek istediğini bildirmesi karşısında; CMK’nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde yazılı usule göre müştekiye usulüne uygun olarak uzlaşmak isteyip istemediğinin sorulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Kabule göre de; sanık hakkında, 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanunun 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; konut dokunulmazlığının ihlali suçundan mağdurun zararının bulunmadığı da değerlendirilip denetim olanağı verecek biçimde karar yerinde tartışılarak, anılan Kanun maddesinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerekirken, “mağdur tarafın zararı giderilmediğinden ve bu nedenle hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşulları oluşmadığından” biçiminde yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile CMK’nın 231. maddesinin uygulanmamasına hükmedilmesi,