Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2013/10370 K.2014/11701

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-CGK'nın 19.06.2012 gün ve 13/194-243 sayılı kararı doğrultusunda, katılan suça konu aracın anahtarını başlangıçta özgür iradesi ile sanığa teslim etmiş ise de; bu iradenin sanığın katılanı hile yaparak araçtan indirdiği ve araçla uzaklaştığı ana kadar geçerli olacağı ve sanığın bu aşamadan itibaren aracın anahtarını haksız olarak elinde bulundurduğunun kabulü karşısında, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin 2. fıkrasının (d) bendi yerine aynı yasanın 142. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendiyle hüküm kurulması,

2-Hırsızlık suçuna konu eşyanın önem ve değeri ile meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi, hırsızlık konusu malın değerinin azlığı nedeniyle cezadan indirim yapılmasını veya ceza vermekten vazgeçilmesini öngördüğü halde, bu madde gereğince cezada artırım yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

4-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin yanlış yazılmış olması,