Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2013/11229 K.2014/11122

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamından; hakkında tefrik kararı verilen M. Ö..'nın müştekinin işyerinde bir dönem çalıştığı ancak parasını alamadan işyerinden ayrıldığı, arkadaş çevresinde ve sanığın da bulunduğu ortamlarda bu hususta konuşarak, işyerindeki bilgisayarı çalarak alacağını bu şekilde karşılayacağını söylediği, olay günü sanığın, aracı ile M.

Ö..'nın yanına gelerek, kendisine bu hususu hatırlatıp paraya ihtiyacı olduğunu söyleyerek “bilgisayarı getir, ben satarım” dediği ve aracı ile Musa ve yanında bulunan iki arkadaşını müştekiye ait atölyeye bırakarak olay yerinden uzaklaştığı, M.Ö..'nın müştekiye ait işyerine girerek suça konu bilgisayarı çaldığı ve telefonu ile sanığı arayarak bilgisayarı çaldığını söyleyip kendisini olay yerinden almasını istediği, sanığın da aracı ile Musa'yı alarak Afyon iline bilgisayarı satmaya götürdüğünün anlaşılması karşısında, sanığın, müştekinin işyerinden hırsızlık yapmaya karar veren Musa'yı teşvik edip olay yerine götürerek,

olay sonrası suça konu bilgisayarı satması şeklinde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK nın 39/2 a-c maddeleri kapsamında olduğu gözetilmeden sanığın asli fail olarak kabulü ile aynı Yasanın 37. maddesi delaletiyle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,