Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2013/13999 K.2014/13232

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/172-65 Esas-Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin ilam yönünden her zaman mahkemesine ihbarda bulunulması olanaklı kabul edilmiş; sanığın müştekilerin görev yaptıkları dershanenin öğretmeler odasına girerek müştekilerin çantalarından cüzdanlarını çalması şeklinde gerçekleşen eylemi nedeniyle aynı zamanda oluşan işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan da dava zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Sanığın tekerüre esas alınan Ankara 28. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 3.4.2008 tarih 2008/156 Esas 2008/267 Karar sayılı ilamında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulandığının ve 5275 sayılı Yasanın 108/3. maddesi uyarınca ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda hükümlünün koşullu salıvermeden yararlanmayacağının anlaşılması karşısında; ikinci kez mükerir olan sanık hakkında hükmedilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan Ankara 28. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 3.4.2008 tarih 2008/156 Esas 2008/267 Karar sayılı ilamının 2 ayrı suça ilişkin cezayı içerdiği, bu halde en ağır cezanın tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,