Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2013/15196 K.2014/17725

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hırsızlık eyleminin caminin avlusundaki şadırvan ve tuvaletlerindeki muslukların çalınması şeklinde gerçekleşmiş olması karşısında, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin 1. fıkrasının "b" bendi yerine aynı madde ve fıkranın "a" bendi ile hüküm kurulması,

2-Sanığın 14.06.2007 tarihinde gündüz saatlerinde ayrı ayrı iki kez camii tuvalet ve musluklarını sökerek götürdüğü ve 15.06.2007 tarihinde saat 01:15'de aynı caminin tuvalet ve şadırvanından yeniden muslukları çaldığının anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerekliliğinin gözetilmemesi,

3-Sanığın 14.06.2007 tarihinde camii şadırvan ve tuvaletlerinde hırsızlık yaptıktan sonra ertesi gün aynı camiide yeniden hırsızlık yapıp çaldıklarını sakladıktan sonra kolluk görevlileri tarafından yakalandığında suçunu ikrar edip en son çaldığı muslukları sakladığı yeri gösterip bir kısım muslukların iadesini sağlamış olması karşısında, kısmi iadenin varlığı nedeniyle müştekiden ceza indirimine rızasının olup olmadığının sorulması ve sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/4-1 maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma olanağının tartışılmaması,