Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2013/15512 K.2014/12687

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Tanık Ş.. E..'in, soruşturma aşamasında düzenlenen 21.01.2010 tarihli teşhis tutanağında, sanığın suç tarihinde evlerine giren şahıs olduğunu tereddütsüz olarak teşhis ettikten sonra 13.10.2010 tarihli celsede önceki beyanlarının aksine “Şuanda huzurda bulunan kişinin evimize giren sanık olup olmadığından emin değilim. Aradan zaman geçtiği için sanığın yüzü dahi aklımda değildir.

O yüzden evimize giren kişinin huzurda bulunan sanık olduğunu söylemem mümkün değildir ” şeklinde beyanda bulunması karşısında tanığın bu beyanının sanığı suçtan kurtarmaya yönelik olduğu anlaşıldığı halde mahkeme tarafından tanığın soruşturma beyanı ve teşhisi yerine son beyanına üstünlük tanınarak, sanığın sübut bulan ve 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyan hırsızlık ve aynı yasanın 116/1.maddesindeki konut dokunulmazlığını bozma suçlarından mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,