Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2013/31139 K.2015/10519

Mühür bozma mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca iade kararı sadece elektrik enerjisi hakkında hırsızlık (karşılıksız yararlanma) suçundan kurulan hükümle ilgili olup, mühür bozma suçundan kurulan ilk hüküm ve bu hükme karşı yapılan temyiz başvuruları geçerli olup sanık ...' in mühür bozma suçundan kurulan 23.03.2010 tarihli 2009/646 Esas ve 2010/180 Karar sayılı hükme yönelik temyiz talebi ile katılan vekilinin elektrik enerjisi hakkında hırsızlık (karşılıksız yararlanma) suçundan kurulan 05.02.2013 tarihli 2012/958 Esas ve 2013/136 Karar sayılı hükme yönelik temyiz talebinin yapılan incelemesinde;

1-Sanık hakkında elektrik enerjisi hakkında hırsızlık (karşılıksız yararlanma) suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Katılan kurumun zararını tazmin etmiş olan sanık hakkında, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 6352 sayılı Yasanın Geçici 2/2 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/4-(a) maddeleri uyarınca sanık hakkında CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

2-Sanık hakkında mühür bozma suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Suça konu sayacın suç tarihinden önce mühürlendiğini gösterir mühürleme tutanağının dosyada bulunmadığının bu suretle sanığın üzerine atılı suçun sübuta ermediğinin anlaşılması karşısında; sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

5237 Sayılı TCK' nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasında yer alan ve koşullu salıverme tarihine kadar süren hak yoksunluğunun sadece sanığın “kendi altsoyu” üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından olduğunun gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,