Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2013/36210 K.2014/23121

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yatalak olan mağdurun başucundan suç konusu cep telefonunu çaldığının anlaşılması karşısında, eyleminin 5237 Sayılı TCK'nın 142/2-a maddesine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması ve sanığın başka bir hırsızlık suçundan yakalanarak özel güvenlik görevlisine teslim edilmeden mağdurun öncesinde çaldığı telefonunu personel tuvaletine attığı, tuvalete giren hastabakıcının telefonu bularak güvenliğe teslim ettiği, mağdurun ise sabah kalkarak durumu fark edip ihbarda bulunduğunda tuvalette ortaya çıkan telefonun mağdurun çalınan telefonu olduğunun anlaşılması karşısında,

eylemin tamamlandığı gözetilmeden kalkışma aşamasında kaldığının kabulüyle aynı yasanın 35. maddesi gereği cezadan indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Tekerrüre esas olduğu belirtilerek 5237 Sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulamasına esas alınan iki hükümlülükten Fatih 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2005/2092 Esas 2005/802 Karar sayılı ilamın infaz tarihinden itibaren üç yıl geçmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı; ancak gösterilen Bakırköy 30. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2008/1184 Esas 2008/585 Karar sayılı ilamın adli sicil kaydında yer alan en ağır ilam olduğu ve sadece anılan bu ilamın tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,