KÜNYE
13. Ceza Dairesi 2013/36330 E., 2014/23155 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Temmuz 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
306 kelime·2 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Dosya kapsamına göre sanığın, olay günü gece saat 21.45 sıralarında, müştekinin yere attığı çantasını çalarak geri vermemesi şeklinde gerçekleşen eyleminde, UYAP kaydına göre suç tarihinde güneşin saat 16.39 da battığı ve saat 17.39 dan sonraki zaman diliminin gece olarak kabulü gerektiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında kurulan hükümde TCK nın 143. maddesi uygulanmak suretiyle ceza arttırımına gidilmemesi ile sanığın adli sicil kaydında yer alan Pendik 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 18.12.2006 tarih 2006/256-533 Esas-Karar sayılı 18.1.2007 tarihinde kesinleşen erteli mahkumiyet hükmünün TCK nın 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas bulunduğunun gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Bu dava sebebiyle yapılan 14,00 TL davetiye giderinin 6352 sayılı Yasanın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanığa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,
Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E. 2013/36330, K. 2014/23155, 1 Temmuz 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama