Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2013/9307 K.2014/10434

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık İ.. A.. hakkında konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından zamanaşımına kadar işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Tekerrüre esas hükümlüğü bulunan sanık Osman hakkında 5237 sayılı TCK’nın 58/6-7. maddesi gereğince 2. kez mükerrirlere özgü infaz sisteminin ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Karar duruşmasında sanıklar bulunmadığı halde gerekçeli karar başlığında sanıkların huzurunda karar verildiğinin yazılması,

2-Sanık İhsan'ın suça doğrudan katıldığının anlaşılması karşısında, hakkında 5237 sayılı TCK'nın 37/1. maddesi ile uygulama yapılması gerekirken, aynı yasanın 39. maddesinin uygulanması

3-Sanık İhsan'ın diğer sanıklarla beraber yakalandığında çaldıklarını eşyaların bir kısmının yerini gösterip katılana iadesini sağladıklarının ve iadenin kısmi olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 168/4. maddesi gereğince katılanın kısmi iadeye rıza gösterip göstermeyeceği tespit edildikten sonra sanıklar hakkında uygulama yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule göre de; sanık Ali hakkında hırsızlık suçuyla ilgili olarak 5237 sayılı Yasanın 62. maddesi ile uygulama yapılması sırasında hesap hatası sonucu 1 yıl 1 ay 10 gün yerine 1 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,