Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/12148 K.2015/430

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Hükmün gerekçesinde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler, hükme esas alınan ve reddedilen deliller, sanığın suç oluşturduğu kabul edilen eylemi, bunun yasal unsurları ve nitelendirmesinin gösterilmesinin gerekmesine rağmen, 5271 sayılı CMK'nın 230. maddesine aykırı olarak, belirtilen hususlara yer verilmeyerek yazılı şekilde gerekçesiz hüküm verilmesi,

2- Sanığın hakkında HAGB kararı verilen diğer sanıklarla olan telefon görüşmelerine ilşikin suç tarihi itibarıyle görüşme detayları ve kullanılan baz istasyonu bilgilerini içeren kayıtların, Cumhuriyet Başsavcılığının 2007/62575 soruşturma sayılı dosyasından getirtilip incelenmesinden sonra, kanıtların bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik kovuşturma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Kabul ve uygulamaya göre de;

a- Sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmemesi ve şikayetçinin sabah saat 9.00'da inşaata gelen işçilerden olayı öğrenip kendisine haber verildiğini beyan etmesi karşısında, suçun 5237 sayılı TCK’nun 6/e. maddesine göre geceden sayılan zamanda işlendiğine ilişkin kanıtların neler olduğu açıklanıp tartışılmadan, aynı Yasanın 143. maddesi uyarınca artırım yapılması,

b- Sanığın inşaat sahasından hırsızlık eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden, aynı Yasanın 141/1. maddesiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

c- Tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması,

ç-Kasten işlemiş olduğu suçlardan dolayı hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c bendinde belirtilen haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yalnızca, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,