KÜNYE
13. Ceza Dairesi 2014/12540 E., 2014/13796 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Nisan 2014
- Tebliğname No
- YE - 2014/65387
Karar Metni
336 kelime·2 dk okuma·2 bölüm
Hırsızlık suçundan sanık A.. M..'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-a. maddesi gereğince 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, Lüleburgaz 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2008/328esas, 2009/20 sayılı ilâmı tekerrüre esas teşkil ettiğinden sanığın cezasının 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair Turhal Asliye Ceza Mahkemesinin 18/06/2013 tarihli ve 2012/64 esas, 2013/313 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığının 04.02.2014 gün ve 2014/2661/8229 sayılı kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.02.2014 tarih ve 2014/65387 sayılı ihbarnamesiyle dairemize gönderilmekle incelendi.
MEZKUR İHBARNAMEDE
Dosya kapsamına göre;
1- 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin 4. fıkrasındaki “Kasıtlı suçlarla taksirli suçlar ve sırf askeri suçlarla diğer suçlar arasında tekerrür hükümleri uygulanmaz.” hükmü nazara alınmadan kasıtlı suçtan sanığa tayin olunan cezanın adlî sicil kaydında yer alan taksirli suçu sebebiyle mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmeyeceğinin gözetilmemesinde,
2- Sanığın tekerrüre esas alınan Lüleburgaz 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2008/328 esas, 2009/20 sayılı kararı ile verilen 1.500,00 Türk lirası adlî para cezasının karar tarihi itibarıyla yürürlükte olan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305/1 fıkra 1. bent gereğince kesin olduğu ve hâlen yürürlükte olan aynı madde son fıkra uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşılmış olmakla;
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ
Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E. 2014/12540, K. 2014/13796, 8 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama