Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/14266 K.2014/31818

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış , diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak; I-Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu anlaşılan sanık U.. Ç.. hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesine göre sosyal inceleme raporu alınmadan ve bu konuda yasal ve yeterli bir gerekçe de gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, II-Kabule göre de;

1-Sanık U.. Ç..’un temyize gelmeyen diğer sanık Orhan ile birlikte müştekinin aracından suça konu malzemeleri çaldıktan sonra kalmakta oldukları tanık Caner’e ait metruk eve götürerek sakladıkları, aynı günün sabah saatlerinde aldıkları bir duyum üzerine kolluk görevlilerince sanıkların kaldıkları metruk eve gelinerek arama yapıldığında müştekinin aracından çalınan malzemelerin bir kısmının ele geçirildiği,

sanık Umut’un “ bu malzemeleri gece saatlerinde 2 veya 3 sokak altta bulunan beyaz renkli bir F.. transit kamyonetin kasasından aldıklarını ” kolluk görevlerine samimi olarak itiraf ettiği, bu beyan üzerine kolluk görevlilerince yapılan araştırma neticesinde hırsızlık yapılan aracın müştekiye ait olduğu tespit edilerek ele geçirilen malzemelerin kendisine iade edildiği, bu surette sanığın suça konu malzemeleri çaldıkları aracın yerini ve özelliklerini kolluk görevlilerine söylemek suretiyle henüz müracaatı dahi olmayan müştekiye iadesini sağlayarak zararını kısmen giderdiği,

müştekinin mahkemede alınan beyanı uyarınca da soruşturma aşamasında gerçekleşen bu kısmi iade nedeniyle sanığın etkin pişmanlıktan faydalanmasına rıza gösterdiğinin anlaşılması karşısında ,sanık hakkında TCK'nın 168/1-4. maddesinde yazılı etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi