Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/1600 K.2014/24680

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça sürüklenen çocukların, bina vasfındaki müştekilerin işyerlerine müşteri sıfatıyla girip tezgah üzerinde bulunan ziynet eşyasını müştekilere fark ettirmeden çalmaları şeklinde gerçekleşen eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-b maddesinde düzenlenen “özel beceri” olarak nitelendirilemeyeceği, aynı Yasanın 142/1-b maddesine uyan bina içinde muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık suçunu oluşturduğu; müşteki N..

İ..’e ait işyerinden bir adet bileziği çalan suça sürüklenen çocukların müşteki tarafından kesintisiz takip sonucu yakalanıp çalıntı bileziği suça sürüklenen çocuklardan geri aldığından suçun teşebbüs aşamasında kaldığı ve başka bir hırsızlık olayı nedeniyle polis tarafından yakalandıktan sonra karakolda yapılan üst aramasında bulunamayan müşteki H.. Ç..’e ait işyerinden çaldıkları bir adet yüzüğü kendiliğinden suça sürüklenen çocuk Ç..

E..’in ayakkabısındaki gizli bölmeden çıkarıp geri vermek suretiyle müştekiye iadesini sağladığından etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği, gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılıp fazla cezaya hükmolunması,

2-Cezası ertelenen suça sürüklenen çocuk E.. P.. hakkında, bir yıldan fazla cezaya hükmolunduğu halde, 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesine aykırı olarak mahkûm olunan ceza süresinden az denetim süresinin belirlenmesi,

3-İştirak halinde suç işleyen suça sürüklenen çocukların neden olduğu yargılama giderlerinden ayrı ayrı ve ortak yargılama giderlerinden de payına düşen miktardan sorumlu tutulmaları yerine yargılama giderinin müteselsilen alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,