KÜNYE
13. Ceza Dairesi 2014/17199 E., 2015/3026 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Şubat 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
289 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Sanığın tekerrüre esas alınan Büyükçekmece 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/753 E. ve 2008/909 K. sayılı hırsızlık suçundan verilen 7 ay hapis cezasına ilişkin hükümlülüğünün 21.11.2008 tarihinde inaz edildiği ve infazından itibaren 3 yıllık süre dolduktan sonra dava konusu suçun işlendiğinin anlaşılması karşısında; koşulları oluşmadığı halde hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi ile hüküm kurulması,
2-Mahkeme masrafı olarak yapılan toplam 14,00 TL yargılama giderinin 6183 sayılı Kanunun 106/1. maddesinde belirlenen 20 TL'den az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK'nın 324/4 maddesi gereğince Devlet Hazinesine yükletilmesi yerine sanıktan tahsiline karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasındaki cezanın 5237 sayılı Yasanın 58/6. maddesine göre mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin bölümün karardan çıkartılması suretiyle ve hüküm fıkrasından “Mahkeme masrafı olarak yapılan toplam 14,00 TL yargılama giderinin tahsiline" ilişkin bölümün çıkarılarak yerine " Mahkeme masrafı olarak
Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E. 2014/17199, K. 2015/3026, 26 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama