KÜNYE
13. Ceza Dairesi 2014/17470 E., 2015/2385 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Ocak 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
244 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Sanığın adli sicil kaydında daha ağır cezayı içeren Gebze 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.05.2009 tarih ve 2007/279 esas, 2009/510 karar sayılı 8 ay 21 gün hapis cezasına ilişkin ilamın 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasında esas alınması yerine, daha hafif cezayı içeren ilamın tekerrüre esas alınması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sanıktan tahsiline karar verilen toplam 8 TL yargılama giderinin, 5271 sayılı CMK'nın 324/4 maddesine 6352 sayılı Kanunun 100. maddesiyle eklenen değişiklik doğrultusunda terkin edilecek miktar olan 20 TL'nin altında kaldığının anlaşılması karşısında, hazineye yükletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz talebi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin kısmın çıkartılarak yerine '' yargılama gideri olarak hesaplanan 8 TL'nin, 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine 6352 sayılı Kanunun 100. maddesiyle eklenen değişiklik doğrultusunda hazineye yükletilmesine'' cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.01.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E. 2014/17470, K. 2015/2385, 29 Ocak 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama