Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/17486 K.2014/20735

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanıklardan E.. A..’ın ekmek alma bahanesiyle tanık A..Ç..i oyaladığı sırada diğer sanığın da fırında bulunan yardım kutusunu çaldığının, bu olaydan yarım saat kadar sonra sanıkların yeniden fırına gelerek diğer yardım kutusunu da çalmak istedikleri sırada tanığın fark etmesi üzerine yardım kutusunu bırakarak gittiklerinin iddia edilmesi karşısında; bu hususun sanıklar ve tanık A.. Ç..den sorularak sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan hüküm verilmesi,

2- Sanığın kastının ve neticeye yönelik fiilinin 3,5-4 TL. değerindeki bozuk para bulunan yardım kutusuna yönelik olması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,

3- 5237 sayılı TCK’nın 62. maddesinin uygulanması sırasında “1 yıl 11 ay 10 gün” yerine “bir yıl on bir ay on gün yirmi beş gün” şeklinde hüküm verilmesi suretiyle infazda karışıklığa neden olacak şekilde cezaya belirlenmesi,

4- Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile uygulama yapılmaması,