Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/20422 K.2015/6148

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.11.2009 gün ve 193/268 sayılı kararında da açıklandığı üzere; sanığın şikayetçinin hesabına internet aracılığı ile girip hesabına para aktararak almaktan ibaret olan eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/2-e maddesinde öngörülen "bilişim sisteminin kullanılması suretiyle hırsızlık" suçunu oluşturmasına karşın suç niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyete hükmedilmesi,

2- Sanık hakında kurulan mahkumiyet hükmünde 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğun, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından “koşullu salıverme tarihine kadar” diğer kişiler yönünden ise, “hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar” süreceğinin belirtilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması