Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/22460 K.2014/24447

Konya Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan E..

A.. hakkında kanunda öngörülen cezasının üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir başka suçtan tutuksuz yargılamaya devam edildiğinden bahisle 5275 sayılı Kanun'un 14/4. maddesi uyarınca adı geçen hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine ilişkin anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 09/01/2014 tarihli ve 2014/16 sayılı kararının onanmasına dair Konya İnfaz Hâkimliğinin 10/01/2014 tarihli ve 2014/93-84 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile infaz hâkimliği kararının kaldırılmasına dair Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/01/2014 tarihli ve 2014/66 değişik iş sayılı kararına karşı,

Adalet Bakanlığının 15.04.2014 gün ve 2014/7377/26080 sayılı yazısı ile Kanun Yararına Bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.05.2014 tarih ve 2014/149216 sayılı ihbarnamesiyle dairemize gönderilmekle incelendi.

MEZKUR İHBARNAMEDE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18/09/2007 tarihli ve 2007/1-214-181 sayılı kararında belirtildiği üzere infaza ilişkin lehe oluşan hataların kazanılmış hakka konu olmayacağı gözetilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, 5275 sayılı Kanun'un 14/4. maddesinde “Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden ... hükümlü oldukları suçtan başka bir fiilden dolayı haklarında tutuklama kararı veya soruşturma konusu olan suçun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir başka suçtan soruşturması veya böyle bir suçtan tutuksuz yargılaması devam etmekte olanlar ... kapalı ceza infaz kuramlarına geri gönderilirler.” şeklinde düzenleme yer aldığı,

somut olayda adı geçen hükümlü hakkında, hükümlü olduğu suçtan başka bir fiilden dolayı Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 21/03/2012 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d. maddesi gereğince taklit anahtar kullanmak suretiyle hırsızlık suçundan dava açıldığı, söz konusu 142/2-d. maddede düzenlenen suçun kanunda öngörülen cezasının 3 ila 7 yıl olduğu,

ancak yapılan yargılama sonunda Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/09/2012 tarihli ve 2012/368-1242 sayılı kararı ile adı geçen hükümlünün eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b. maddesinde düzenlenen bina içinden hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilerek 2 yıl hapis cezası ile cezalandırıldığı, söz konusu 142/1-b. maddede düzenlenen suçun kanunda öngörülen cezasının 2 ila 5 yıl olduğu, hükümlü hakkındaki anılan mahkumiyet kararının temyiz aşamasında olduğu ve henüz kesinleşmediği,

Konya Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 09/01/2014 tarihli kararı ile hükümlü hakkındaki henüz temyiz aşamasında olan söz konusu mahkumiyet kararı gerekçe gösterilerek adı geçen hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verildiği, infaz hakimliğinin bu kararı onadığı ancak itiraz üzerine mercii Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/01/2014 tarihli kararı ile, sanık hakkında düzenlenen iddianamede yer alan sevk maddesinin (142/2-d) kanunda öngörülen cezasının üst sınırı 7

yıldan az değilse de, sanığın yargılama sonunda mahkum olduğu suça ilişkin sevk maddesinde (142/1-b) cezanın üst sınırı 7 yıldan az olduğundan bahisle itirazın kabulüne karar verildiği anlaşılmakla, her ne kadar hükümlü hakkındaki yargılamanın karar aşamasında, yargılama konusu suçun kanunda‘öngörülen cezasının üst sınırı 7 yıldan az ise de, hükümlü hakkındaki soruşturmanın cezasının üst sınırı 7 yıldan az olmayan taklit Anahtarla hırsızlık suçundan yapıldığı,

yargılama sonunda eylemin cezasının üst sınırı 7 yıldan az olan bina içinden hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan ceza verilmiş olmasının 5275 sayılı Kanun'un 14/4. maddesinin uygulanmasına engel olmayacağı gözetilerek itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşılmış olmakla;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ