Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/24919 K.2014/35696

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükmedilen cezanın türü ve süresi itibarıyla hükümlü ... müdafiinin süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme isteminin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 318. maddesi gereğince REDDİNE,

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hükümlü ...'e yüklenen ve 765 Sayılı TCK'nın 493/1-son maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunun cezasının alt sınırı itibariyle beş yıldan fazla hapis cezasını gerektirdiği de gözetilerek, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi gereğince, istemi aranmaksızın hükümlü ...'e müdafi görevlendirilmesi gerekirken, müdafi görevlendirilmeden aynı Yasanın 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

2-31.07.2003 tarihli bilirkişi raporuna göre, mağdurun işyerinden çalınan eşyalarının suç tarihindeki değerleri toplamının 161.850.000 TL olduğunun tespit edildiği, mağdurun 18.01.2013 tarihli dilekçesi ile aynı oturum alınan beyanında, hükümlü ...’ın kendisine 2.500 TL ödeme yaptığını, şikayetten vazgeçtiğini beyan etmesi karşısında, hükümlüler hakkında lehe yasa değerlendirilmesi yapılırken hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 168/2. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle hükümlüler hakkında fazla cezaya hükmolunması,

3-5560 sayılı Yasa ile 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesine eklenen 4. fıkranın 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe girdiği, suç tarihine göre mala zarar vermek suçunun kovuşturmasının şikayete bağlı olduğu, mağdurun 18.01.2013 tarihli oturumda hükümlü ... hakkındaki şikayetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, hükümlü ... hakkında lehe yasa değerlendirilmesi yapılırken 5237 sayılı TCK'ya göre mala zarar verme suçundan hüküm kurulamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

4-Y.C.G.K.'nın Dairemizce de benimsenen 22.01.2013 günlü, 2012/1142 esas ve 2013/17 karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, TCK'nın 119. maddesi kapsamında nitelikli işyeri dokunulmazlığını bozma suçu, CMK'nın 253/1. fıkrası “b” bendi 3. nolu alt bendi kapsamı dışında bulunduğundan; hükümlüler hakkında uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden lehe yasa değerlendirilmesi yapılırken 5237 sayılı TCK'ya göre işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan uzlaşma nedeniyle ayrı ayrı düşme kararı verilmesi,

5-Mala zarar vermek suçunu aldıkları karar doğrultusunda, hükümlü ... ve ... ile birlikte işleyen hükümlü ...'in mala zarar verme suçundan da sorumlu tutulması gerektiği, ancak mağdurun şikayetten vazgeçmesi nedeniyle lehe yasa değerlendirilmesi yapılırken 5237 sayılı TCK'ya göre mala zarar verme suçundan hakkında hüküm kurulamayacağı gözetilmeden mala zarar vermek suçuna iştirak etmediği şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

6-Uyarlama yargılaması yasa gereği zorunlu olarak yapıldığından hükümlülerin yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağının gözetilmemesi,

7-Karar başlığında suç tarihinin 23.12.2001 yerine 01.12.2001 olarak gösterilmesi,