Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/28210 K.2014/26388

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Sanık ...'un temyiz istemine yönelik olarak yapılan incelemede

28.11.2013 tarihinde yüzüne karşı tefhim edilen hükme karşı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 10.03.2014 tarihinde temyiz isteminde bulunan sanık ...'un temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

II- Sanıklar ..., suça sürüklenen çocuk ... ve Cumhuriyet Savcısının temyiz istemine yönelik olarak yapılan incelemeye gelince;

Aşamalarda atılı suçu kabul etmeyen sanıkların, ara sıra uğradıklarını ve kendilerinden başka kişiler tarafından da kullanıldığını belirttikleri metruk evde ele geçen bir kısım eşyanın müşteki tarafından da teşhis edilememiş oluşu ve sanık ...'in atfı cürüm niteliğindeki beyanları dışında sanıkların mahkumiyetine yeter, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden beraatleri yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-Hırsızlık suçundan hükmedilen temel cezanın belirlenmesinde, yeterli gerekçe gösterilmeden hüküm kurulması suretiyle TCK'nın 61. maddesine aykırı davranılması,

2- Eylemin gece vakti gerçekleştirildiğinin kesin olarak tespit edilememesi nedeniyle, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince suçların gündüz vakti işlendiğinin kabulü gerekirken, TCK'nın 143 ve 116/4. maddesiyle uygulama yapılması,

3- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde sonuç cezanın 1 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası yerine 1 yıl 10 ay 20 gün hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,