Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/29233 K.2015/15371

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Açıklanan hükmün gerekçesinde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler, hükme esas alınan ve reddedilen deliller, sanığın suç oluşturduğu kabul edilen eylemi, bunun yasal unsurları ve nitelendirmesinin gösterilmesinin gerekmesine rağmen, 5271 sayılı CMK'nın 223/1. maddesindeki "Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir.

Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür." ve 231/1. maddesindeki "Duruşma sonunda, 232 nci maddede belirtilen esaslara göre duruşma tutanağına geçirilen hüküm fıkrası okunarak gerekçesi ana çizgileriyle anlatılır." şeklindeki düzenlemeler, Anayasanın "hak arama hürriyeti" başlığı ile düzenlenen 36. maddesindeki "Herkes,

meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir." hükmü ve taraf olduğumuz Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesindeki "adil yargılama" ilkesi karşısında; hükmün açıklanmasına karar verilebilmesi için öncelikle ceza yargılamasının ‘vasıtasızlık’, ‘aleniyetlik’ ve ‘sözlülük’ ilkeleri gereği duruşma açılarak, sanığın, hakkında yapılan yargılamadan haberdar edilmesi gerektiği gözetilmeden Anayasanın 141. ve 5271 sayılı CMK'nın 34. ile 230. maddelerine aykırı davranılmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,