Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/30241 K.2015/15847

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 141. ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde tanımlanan suçun öğelerinin farklı olduğu; suça sürüklenen çocuğun geceleyin mağdura ait araçtan 80TL değerinde teyp çalma şeklindeki hırsızlık eyleminin 765 sayılı TCK’nın 493/1, 522 (pek hafif), 65/3, 55/3, 59/2 ve 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 143, 31/2, 62 maddelerine uyan hırsızlık suçunu oluşturması karşısında,

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 253 ve 254. maddelerinde düzenlenen “uzlaşma” müessesesi bakımından 5560 sayılı yasa ile yapılan değişiklikten önceki durumlarına göre usulüne uygun şekilde uzlaşma tekliflerinin yapılması ve uzlaşma sağlandığı takdirde sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun yararına olan yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı biçimde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; suç tarihinde 15- 18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında sonuç ceza olarak tayin edilen kısa süreli 3 ay 10 gün hapis cezasının 647 SK'nun 4. maddesindeki para cezası veya tedbirlerden birisine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

3- 765 sayılı TCK'nın suça sürüklenen çocuğun lehine olduğu anlaşılmakla, aynı TCK uygulaması ile yetinilmesi gerektiği gözetilmeksizin, suça sürüklenen çocuk hakkında ayrıca uygulanması da mümkün olmayan 5237 sayılı TCK'nın 53/1.maddesindeki tedbirler uygulanmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,