Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/32263 K.2015/17788

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 5252 sayılı Yasa'nın 9/3 maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün, önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunması gerektiğinin ve 5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olaya göre, suça sürüklenen çocuk ve diğerlerinin eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 35, 116/2, 119/1-c ve 151/1 maddelerine uyduğu,

mala zarar vermek suçları yönünden, 5271 sayılı CMK’nın 253 ve 254. maddelerinde düzenlenen “uzlaşma” müessesesi bakımından 5560 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten önceki durumlarına göre değerlendirme yapılması ve sonucuna göre suça sürüklenen çocuk yararına olan yasanın belirlenmesi ve 5252 sayılı yasanın 9/3. maddesine göre karşılaştırmanın buna göre yapılması gerektiği gözetilmeden hatalı şekilde karşılaştırma yapılması,

Kabule göre de;

2- Suça sürüklenen çocuk ve diğerlerinin müştekiye ait iş yerine giriş kapısını zorlayıp zarar vermek suretiyle açıp girdikten sonra devriye görevi yapan kolluk görevlilerince iş yeri önünde görülüp kaçarken yakalandığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğun eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden, tamamlanmış suçtan yazılı şekilde hüküm kurulması,