Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/35653 K.2015/18085

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Sanığın yokluğunda verilen kararın, tebligat yapılan tarihte sanığın Kartal H Tipi cezaevinde olup hükmü öğrenmekle verdiği 25.09.2013 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın olay tarihinde geceden sayılan zaman dilimi içerisinde, sağlam ve muhkem olan müştekiye ait kapıları kilitli olan aracın, kapsını zorlamak suretiyle açarak düz kontak yapmak suretiyle çalmaya teşebbüs ettiğinin anlaşılması karşısında; eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1 maddesi uyarınca atılı suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerince 15 yıl olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 141/1-b, 143, 31/3 maddeleri uyarınca atılı suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre;

aynı yasanın 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerince 15 yıl olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, suç tarihi olan 08.04.2005 gününden inceleme tarihine kadar zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Müştekiye ait aracın bilirkişi raporuna göre, sağlam ve muhkem olan kapı ve camın, sol ön kapısının alet ile zorlanmak suretiyle açılarak, düz kontak yapılmak suretiyle çalmaya teşebbüs eden sanığın eyleminin 765 sayılı TCK 493/1, 522(pek fahiş) ,55/3 ile 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b,143 ve 31/3. maddelerinde düzenlenen "hırsızlık" suçunu oluşturduğu değerlendirilip, denetime olanak verecek şekilde yasa karşılaştırması yapılması gerekirken, eylemin nitelendirilmesinde hata yapılıp 765 sayılı Yasanın 494/1. maddesi (5237 sayılı yasanın 146. maddesi) uyarınca hüküm kurulmuş ise de yapılan uygulamanın sanık lehine olması ve aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.