Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/8152 K.2014/26686

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık hakkında, katılan O.. F..'nın müdür yardımcısı olarak görev yaptığı M.. marketten hırsızlığa teşebbüs suçundan cezalandırılması talebi ve yine katılan E.. K..'un sorumlusu olduğu B.. marketten hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından cezalandırılması talebi ile iki ayrı dava açıldığı, ikinci eyleme ilişkin olarak açılan kamu davasında Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/03/2011 tarih ve 2010/529 Esas- 2011/188 Karar sayısı ile dosyaların birleştirilmesine karar verildiği halde her iki eyleme ilişkin olarak yapılan yargılama neticesinde sanık hakkında hangi eyleme ilişkin olduğu açıkça belirtilmeden yazılı şekilde yalnızca hırsızlığa teşebbüs suçundan hüküm kurulmak suretiyle çelişkiye ve karışıklığa neden olunması,

2-Sanık hakkında, katılan O.. F..'nın müdür yardımcısı olarak görev yaptığı M.. marketten hırsızlığa teşebbüs suçundan cezalandırılmasına karar verildiğinin kabulü halinde, sanığın eyleminin TCK'nun 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeksizin anılan kanunun 141/1. maddesi gereğince hüküm kurulması,

3-Sanık hakkında verilen ve adli para cezasına çevrilen cezanın taksitlendirilmesine ilişkin uygulama maddesinin yazılmaması,

4-Sanığın Mopaş isimli marketten çaldığı eşyaların değerinin 54,5 Tl ve B.. isimli marketten çaldığı eşyaların değerinin 17 Tl olması hususları göz önüne alındığında sanık hakkında TCK’nun 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

5-Sanığın katılan E.. K..'un sorumlusu olduğu BİM marketten hırsızlık yaptıktan sonra katılanın haberi olmadan çaldığı sucukların yerini söyleyerek iade etmesi nedeniyle hakkında TCK’nun 168. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,