Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2015/14150 K.2015/18211

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

02.04.2009 tarihli 2009/136-347 E. K sayılı ilamı ile Mahkemesince kurulan hükmün diğer suça sürüklenen çocuk tarafından temyizi üzerine yapılan inceleme sonucu, Dairemizin 20.05.2013 tarihli ilâmı ile verilen bozma kararının temyiz talebi bulunmayan suça sürüklenen çocuk M.. Y..'a de teşmiline karar verildiği, bozma kararına uygun olarak Mahkemesince kurulan hükmün suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında daha önce temyiz talebi bulunmayan sanığın anılan karara ilişkin olarak temyiz hakkı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk M.. Y..'un temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 18.11.2015 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Adil yargılanma hakkının en önemli başlıklarından birini oluşturan savunma hakkı, temel bir insanlık hakkı olarak İHAS 6. ve 2709 sayılı Anayasa’mızın 36. maddeleriyle 5271 sayılı CMK’nın çeşitli hükümlerinde güvence altına alınmıştır.

Kanun yoluna başvurma hakkı da, savunma hakkının en önemli bölümlerinden birini oluşturmaktadır.

Ayrıca; 7 No.'lu Ek Protokolün “Cezai konularda iki dereceli yargılanma hakkı” başlıklı 2. maddesi uyarınca; kural olarak herkes aleyhine verilen mahkumiyet hükmünü temyiz etme hakkına sahiptir.

5271 sayılı CMK'nın 267. maddesi uyarınca, hâkim kararları ile kanunun gösterdiği hâllerde mahkeme kararlarına karşı itiraz kanunyoluna gidilebilir.

5320 sayılı CMK'nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici (ya da 1412 sayılı CMUK'un 305/son maddesinde) maddesinde belirtilen istisnalar dışında, bütün nihai kararlar yâni hükümler temyiz kanunyolu denetimine tâbidir.

İstisna kapsamında kalan hükümler ise; kesindir. Önceki hükmü temyiz etmeyen sanığın 1412 sayılı CMUK'un 325. maddesi uyarınca sirayet sonrası ele alınan dava dosyasında aleyhine olarak verilen hükmü temyiz edemiyeceğine dair çoğunluk görüşü, İHAS'ın 6., 7 No.'lu Ek Protokol'ün 2. ve 5320 sayılı CMK'nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici (ya da 1412 sayılı CMUK'un 305/son) maddelerinin âmir hükümleri ile "istisnaların genişletici yoruma tâbi tutulamaması" ilkesi uyarınca kabule şayân değildir.

Bu sebeple, 14.05.2015 tarihinde verilen 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının temyizi kâbil olduğu düşüncesiyle, çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.