Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2015/14305 K.2016/7550

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 62 ve 53. maddelerinde düzenlenen geceleyin hırsızlık suçunun yanında aynı Kanun’un 116/1-4 maddelerinde tanımlanan geceleyin konut dokunulmazlığını ihlal ve 151/1 maddesinde tanımlanan mala zarar vermek suçlarını oluşturduğu anlaşılmış ise de; konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçları için öngörülen cezanın türü ve süresine göre;

aynı Kanun’un 66/1-e, 67/4. maddelerinde belirtilen 12 yıllık genel dava zamanaşımının, suç tarihi olan 28.02.2003 tarihinden itibaren geçmiş bulunması davanın düşmesi sonucunu doğuracağından 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca lehe olan yasanın tespitinde değerlendirmeye alınmaması gerektiği ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinin somut olaya uygulanma şartlarının bulunmadığı gözetildiğinde, hükümden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143,

62. maddeleri gereğince hükmolunacak sonuç cezanın 765 sayılı TCK'nın 493/1 ve 59. maddeleri gereğince hükmolunan 2 yıl 6 ay hapis cezasına göre sanığın yararına bulunduğu ve 5237 sayılı Kanuna göre hükmolunacak cezanın sanığın lehine sonuç doğurduğunun gözetilmesi zorunluluğu,