Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2015/17772 K.2017/4977

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hüküm fıkrasında, cezanın uslandırıcı ve uyarıcı olması bakımından hapis cezalarının ertelenmesine yer olmadığına karar verildiğinin belirtilmesine rağmen, aynı zamanda 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi uyarınca ertelendiğine de karar verilmesi suretiyle hükümde çelişki yaratılması,

2-Sanık hakkında, her üç suçtan mahkumiyet hükmü kurulduğu sırada verilen hapis cezaları yönünden her bir suça ilişkin olarak erteleme hükümlerinin ayrı ayrı değerlendirilerek uygulanması ile TCK’nın 51/3. maddesi uyarınca her suç için ayrı ayrı denetim süresi belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde toplu uygulama yapılması,

3-Sanığın kasten işlediği suçlardan dolayı mahkum olduğu hapis cezalarının kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin her bir suç için ayrı ayrı uygulanması gerektiği halde, yazılı şekilde karar verilmesi,

4-Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkra (b) bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu ile kasten işlemiş olduğu suç dolayısıyla hapis cezası ile mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanık hakkında, mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendindeki, kendi altsoyu üzerindeki velayet,

vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun uygulanamayacağı, buna karşılık aynı maddenin 1. fıkrasının (a) ve (d) bentleri ile (c) bendindeki kendi altsoyu dışındaki kişiler bakımından velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluklarının uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,