Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2015/2589 K.2016/3823

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Her ne kadar sanık ... ..., hakkında verilen mahkumiyet kararını temyiz etmemiş ise de, o yer Cumhuriyet Savcısının 10.01.2013 havale tarihli temyiz isteminin temyize gelmeyen sanık ... ...’i de kapsadığı kabul edilerek, yapılan incelemede;

Müştekinin çalınan bir adet keçisini, olaydan sonra yeniden kurbanlık hayvan almak amacıyla hayvan pazarına gittiği esnada tesadüfen bulması üzerine keçinin iadesinin gerçekleştiği, sanık ... ...’in atılı suçu işlemediğini belirttiği ve keçiyi satın alan kişinin ödediği paranın da tanık ... ... tarafından iade edildiğinin anlaşılması karşısında, somut olayda TCK’nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma şartları oluşmadığından tebliğnamedeki bu hususta bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Anayasanın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 289 maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetimine imkan verecek şekilde açık ve gerekçeli olması, gerekçe bölümünde mevcut delillerin tartışılması, değerlendirilmesi, reddedilen veya kanıtlama yönünden üstün tutulan delilerin neler olduğu ve nedenlerinin gösterilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması, bir başka deyişle eldeki delillerle neden bu sonuca varıldığının anlatılması gerektiği, tüm bunların ışığında ulaşılan kanaat, sanıkların suç oluşturduğu kabul edilen eylemleri, bunun yasal unsurları ve nitelendirmesi, uygulanacak kanun maddesi ve CMK’nın 230. maddesinde belirtilen diğer unsurların bulunması gerektiği gözetilmeden gerekçesiz hüküm kurulması,

2-Yerleşik Yargıtay uygulamalarına göre; müstakilen barınaklarda, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyük veya küçükbaş hayvanlar hakkında işlenen hırsızlık suçunun TCK'nın 142/2-g maddesine uyduğu, suçun bina ya da eklentilerinden işlenmesi halinde ise TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçu ile birlikte aynı kanunun 116. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığının ihlali suçunun da oluştuğu gözetilerek, bu açıklamalar ışığında somut olaya baktığımızda; müştekinin hazırlık aşamasında alınan 31.10.2011 tarihli ifadesinde, suça konu evinde kurbanlık olarak beslediğini, keçinin evinden çalındığını söylediği,

ancak mahkemede alınan 22.05.2012 tarihli beyanında, keçinin kapısı kilitli olmayan ahırından çalındığını belirttiğinin anlaşılması karşısında, hırsızlığın nereden yapıldığı dahi belirlenmeden eylemin ne suretle 5237 sayılı TCK'nın 142/2-g maddesine uyduğunun karar yerinde tartışılmaması,

..//.

3-Tanık ... ...’un aşamalarda alınan beyanları ile tüm dosya kapsamına göre, sanık ... ...’nın, suça konu müştekiye ait bir adet keçinin diğer sanık ... ... tarafından tanık ... ...’a satışına aracılık ettiği, bu itibarla; sanık ... ...’nın üzerine atılı hırsızlık suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı halde, beraati yerine hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

4-Müştekinin aşamalarda alınan beyanında, keçinin gece vakti çalındığını belirttiği, ancak suç saatine ilişkin herhangi bir açıklamada bulunmadığının anlaşılması karşısında, eylemin gece işlendiğine dair bilgiye nasıl ulaşıldığı karar yerinde denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmadan sanıklar hakkında TCK’nın 143. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

5-Mahkemenin gerekçeli kararda alt sınırdan uzaklaşılarak karar verildiğini belirtmesine rağmen, TCK’nın 142/2-g maddesine göre temel cezanın alt sınırdan tayin edilmesi suretiyle kararda çelişki yaratılması,

6-Bu dava sebebiyle yapılan toplamda 35 TL yargılanma giderinden her bir sanığın sarfına neden olduğu 17,5 TL davetiye giderinin 6352 sayılı yasanın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanıklara yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,