Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2015/477 K.2016/3189

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanığın haksız biçimde elinde bulundurduğu anahtar ile katılana ait işyerinde hırsızlık yapması eyleminin, TCK'nın 142/2-d madesine uyduğu gözetilmeden aynı Yasanın 142/1-b maddesi ile uygulama yapılarak eksik ceza tayini,

2)Sanığın suç tarihi itibariyle sabıkasının bulunmaması, iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunda niteliği gereği oluşan herhangi bir zararın sözkonusu olmaması, sanığın savunmasında CMK’nın 231. maddesinin uygulanmasına muvafakat ettiğini bildirmesi ve sanık hakkında TCK'nın 51. maddesi uyarınca "tekrar suç işlemeyeceğine dair olumlu kanaate ulaşıldığı" gerekçesi ile erteleme kararı verilmesi hususları kül halinde nazara alındığında, sanık hakkında erteleme müessesesinden daha lehe olduğundan kuşku bulunmayan hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının oluştuğu gözetilmeden, "katılanın zararının karşılanmaması" şeklindeki yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile sanık hakkında CMK’nın 231. maddesinin uygulanmaması,

3)Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 sayılı TCK 53. madde 1. fıkra (b) bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu ve kasten işlemiş olduğu suç dolayısıyla hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanık hakkında ise, mahkûm olduğu erteli hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendindeki, kendi altsoyu üzerindeki velayet,

vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun uygulanamayacağı, buna karşılık aynı maddenin 1. fıkrasının (a) ve (d) bentleri ile (c) bendindeki kendi altsoyu dışındaki kişiler bakımından velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluklarının uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,