Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2015/6883 K.2015/8066

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın, Sulh Ceza Hakimliğinde alınan beyanında, zihinsel engelli raporu olduğunu, bazen olayları hatırlamadığını beyan ettiği, yargılamada verdiği yazılı savunmasında da uyuşturucu madde bağımlısı olduğunu beyan ettiği, mahkumiyet hükmünden sonra 11.02.2015 tarihli dilekçesi ile anti sosyal kişilik bozukluğu nedeniyle askerliğe elverişli değildir raporu verildiğini ve ...

Devlet Hastanesinin 02.08.2012 tarihli raporuyla % 44 oranında zihinsel özürlü olduğunun tespit edildiğini ifade ederek ...

Devlet Hastanesinden alınma 02.08.2012 günlü sağlık kurulu raporunu eklemiş olması karşısında; adı geçen sanığın 5237 sayılı TCK’nın 32. maddesi ışığında, suç tarihinde işlediği eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme (irade) yeteneğinde önemli derecede azalma olup olmadığı araştırılıp yöntemince raporla saptanarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK'nın 143. maddesi uyarınca 7 yıl 6 ay olarak belirlenen cezadan 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken sonuç hapis cezasının 6 yıl 3 ay yerine 5 yıl 15 ay olarak hesaplanması suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

3-Denetime olanak sağlanması bakımından sanığın tekerrüre esas alınan önceki hükümlülüğünün neden ibaret olduğunun karar yerinde gösterilmemesi,