Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2015/885 K.2016/9213

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Tüm aşamalarda suçu kabul etmeyen sanığın, aksi ispat edilemeyen savunmaları, 22.02.2010 tarihli bilirkişi raporunda banka ile gerçekleştirilen konuşmayı içerir ses kaydı ile sanığın ses kaydı arasında farklılık bulunduğunun belirtilmesi, 08.10.2010 günlü Adli Tıp Kurumu raporunda inceleme konusu ses kaydının sanığa ait olmasının muhtemel olarak değerlendirildiği ve 30.05.2011 tarihli bilirkişi raporu içeriği karşısında; yüklenen suçu işlediğini gösterir hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıt bulunmaması karşısında; “şüpheden sanık yararlanır” evrensel ceza hukuku ilkesi de gözetilerek beraati yerine yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi,