Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2016/5166 K.2017/11814

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelemesinde;

Sanık hakkında hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddede hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a-Çalınanların değeri gözetilerek hırsızlık suçunda temel cezanın alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b-Sanığın HAGB kararları haricinde sabıka kaydında suç tarihinde kasıtlı suçtan mahkümiyetinin bulunmadığı, 5271 sayılı CMK'nın 231/6-c maddesinde öngörülen zarar maddi zarar niteliğinde olup manevi zararı kapsamadığı maddi zarar doğurmayan ve doğurma niteliği bulunmayan suçlarda bu koşulun aranmasına gerek bulunmadığı gözetilmeden konut dokunulmazlığını ihlal suçunda zararın giderilmediği belirtilerek yerinde olmayan ve yetersiz gerekçe ile CMK'nın 231/5-14 maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmemesi,

c-Hırsızlık suçunda TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ve sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçen sürelerinin aynı kanunun 63. maddesi gereğince cezalarından mahsubuna karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,