Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2017/2256 K.2018/11669

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin aracının ön koltuğunun üzerindeki şiltenin altına sakladığı anahtarını haksız olarak ele geçirerek park halinde bulunan aracını çalan sanığın eyleminin TCK'nın 142/2-d maddesine uyduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanığın 5237 sayılı TCK'nın 32. ve 57. maddeleri uyarınca suç tarihi olan 26/12/2011 tarihi itibariyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışları yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalıp azalmadığı veya önemli derecede olmamakla birlikte fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı konusunda Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan ya da tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanelerinden heyet raporu alınmaksızın Çanakkale Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 32/2 maddesinin tatbikinin uygun bulunduğuna dair 24/01/2014 tarihli raporuna dayanılarak eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

3-Hırsızlık suçuna konu eşyaların değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,