Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2017/2319 K.2018/4001

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mahkemesi tarafından savunması alınan sanıkların yokluğunda hüküm verilmiş ise de; karar tarihinde Antalya E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda başka suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanıkların cezaevi aracılığıyla sunmuş olduğu temyiz dilekçeleri dahil tüm aşamalarda savunma haklarının kısıtlandığına ilişkin bir iddiası olmadığının anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki 5271 sayılı CMK'nın 196.maddesine aykırı davranıldığı şeklindeki bozma isteyen 2 numaralı düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mahkemece, Dairemizin 09/05/2016 tarih ve 2015/5666 Esas 2016/8536 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilip, eylemlerinin TCK'nın 141. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu belirtildikten sonra, hükümde “eylemine uyan 5237 Sayılı TCK’nun 142/2-b maddesi uyarınca takdiren ve teşdiden 3 YIL HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA” denilmek suretiyle hükümde çelişki yaratılması,

2- Karar başlığında suçun kabule aykırı olarak "Elde veya üstte taşınan eşyayı özel beceri ile almak suretiyle hırsızlık" olarak gösterilmesi,

Kabule göre de,

3-Bozma ilamı doğrultusunda sanıkların eyleminin TCK'nın 141. maddesinde yer alan suçu oluşturması halinde, hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan

kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,