Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2017/2869 K.2018/4545

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükümlünün, 09/02/2017 tarihli dilekçesi ile 6763 sayılı Yasa ile CMK'nın 253. maddesinde yapılan değişiklikler karşısında hukuki durumunun değerlendirilmesi talebi üzerine, 13/02/2017 tarihli ek karar ile uyarlama isteminin reddine karar verildiği, anılan ek kararın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.05.2011 gün, 2011/3-66 esas, 2011/96 sayılı kararında belirtildiği üzere, 5275 sayılı Yasanın 101/3. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu ve hükümlü tarafından yapılan itirazın ise mercii Siliviri Ağır Ceza Mahkemesinin 02/03/2017 tarih, 2017/452 D.

İş sayılı kararı ile reddine karar verilmesinden sonra, hükümlünün aynı konuda bu kez de 27/03/2017 tarihli dilekçe ile temyiz isteminde bulunması üzerine, 29/03/2017 tarihli ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verildiği, hükümlünün bu kez de 05/04/2017 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminde bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede; hükümlünün temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan 29/03/2017 tarih ve 2012/560 E. 2013/58 K. sayılı temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın isteme uygun olarak ONANMASINA, 28.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.