Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2018/12491 K.2019/6036

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında ''mala zarar verme'' suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesi neticesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, bu suç bakımından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında ''hırsızlık'' ve ''iş yeri dokunulmazlığını ihlal'' suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesi neticesinde;

Her ne kadar suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h. Maddesi sevkiyle mahkumiyet hükmü kurulmuş ise de, suç tarihi itibariyle suça sürüklenen çocuğun eyleminin, 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı kanunla yapılan değişiklikten önceki haliyle aynı kanunun 142/1-b. Maddesine uyduğu gözetilerek yapılan incelemede,

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 31/2.; 116/2, 31/2 maddelerindeki hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçları için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde belirtilen 4 yıllık olağan dava zamanaşımının, karar tarihi olan 24/02/2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,