Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2018/12673 K.2019/6539

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, sanık hakkında tayin edilen 1.740 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince sanık ... müdafiinin temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Tanık ...'nın beyanlarına göre de olay öncesinde katılanı rahatsız ettiği anlaşılan katılanın eski erkek arkadaşı olan sanığın olay günü işyerine gitmekte olan katılanın karşısına aniden çıkarak “sen beni başkalarıyla mı aldatıyorsun” dedikten sonra katılanın elinden zorla cep telefonunu aldığı, olaydan üç gün sonra kılıfsız bir şekilde cep telefonunun katılana iade edildiği ve sanığın aşamalarda alınan savunmasında katılanın olay günü telefonla görüştüğü kişinin kim olduğunu öğrenmek amacıyla elinden telefonu aldığını söylediğinin anlaşılması karşısında.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 26.01.2016 gün, 2015/6-709 Esas ve 2016/33 Karar; yine 05.07.2013 gün ve 1548-346 sayılı, 25.02.2014 gün ve 678-98 sayılı, 20.05.2014 gün ve 617-271 ve 18.11.2014 gün ve 810-501 sayılı kararları uyarınca, somut olayda; sanığın telefonu faydalanmak amacıyla aldığı sabit olmadığından, üzerine atılı hırsızlık suçunun unsurları itibarıyla oluşmayacağı gözetilmeden hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,