Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2018/14383 K.2019/7911

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Müştekinin başlangıçtan beri aşamalarda hiç değişmeyen ifadesinin aracının çalındığı ve kesinlikle sanıkları tanımadığı, aralarında bir araç kiralama ilişkisinin olmadığı yönünde olduğu, sanıkların aracı aldıklarını iddia ettikleri Serdar isimli şahsın açık kimliği tespit edilerek dinlenmeksizin ve sanıkların ifadelerini doğrulatmaksızın mahkemece sanıklar hakkında açılan davada suç vasfının değiştirilerek "güveni kötüye kullanma" olarak vasıflandırılarak bilâhare şikâyet yokluğu nedeniyle düşme kararı verilmesi,

2-Dosya içeriğinde bulunan tutanaklara göre suç tarihinin 16.08.2013 yerine hatalı olarak 16.05.2013 olarak yazılması,

Kabule göre de;

3-Müştekinin başlangıçtan beri değişmeyen beyanında "aracının çalındığını ve kimseye kiraya vermediğini" ifade etmesi, sanıkların olay tarihinde suça konu araç ile yakalandıklarında, aracın plakalarının ve ruhsatının araç üzerinde bulunmaması hususu ile sanık ...'un poliste suça konu aracı müştekiden 1.600 TL ye kiraladığı yönündeki, daha sonra ise mahkemede, suça konu aracı arkadaşının amca oğlu ... isimli şahsın kiraladığına dair çelişkili beyanları dikkate alındığında; müşteki beyanına ve yakalama tutanağına göre aracının içerisinde bulunan yedek anahtarı ile çalınması eyleminin TCK'nun 142/2-d. maddesinde tanımlı hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,