Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2018/15786 K.2019/10089

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın eylemini gerçekleştirdiği yerin özel hastane olduğu gözönünde bulundurulmaksızın TCK'nın 142/1-b maddesi yerine 142/1-a maddesinden hüküm kurulması sonuç cezayı değiştirmediğinden bozma sebebi yapılmamış, sanığın iadesinin kısmi nitelikte olması karşısında müştekiye kısmi iadeye muvafakatı bulunup bulunmadığı sorulmadan sanığın cezasından TCK’nın 168/1. maddesi uyarınca indirim yapılması hususu karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanığın tekerrüre esas alınan ilamlarında birden fazla hükümlülük kararı bulunması karşısında, en ağır cezayı içeren hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmemiş ise de.

5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesinde, “Tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktar, tekerrüre esas alınacak cezanın en ağırından fazla olamaz” hükmü uyarınca tekerrüre esas alınacak miktarın infaz aşamasında belirlenebilecek olması nedeniyle bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.