KÜNYE
13. Ceza Dairesi 2018/17011 E., 2019/2504 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 25 Şubat 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, başkasına ait banka veya kredi kartının kötüye kullanılması
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
254 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
I-Sanık ... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal etme ve başkasına ait banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;
5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,
II-Sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;
Sanık ... ve temyiz dışı sanık ...’ın aşamalarda alınan savunmalarında hırsızlık eylemini sanık ... ile fikir ve eylem birliği içerisinde gerçekleştirdiklerini belirttikleri, ancak sanık ...’ın tüm aşamalarda üzerine atılı suçlamaları kabul etmediği olayda gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti açısından; sanık ...’ın suç tarihinde kullandığı cep telefonu numarasının suç tarihinde ve zaman diliminde baz istasyonlarını gösterir ayrıntılı HTS kayıtlarının temin edilerek sanığın cep telefonunun suç saatinde olay mahallinde sinyal verip vermediği tespit edilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırmayla yazılı biçimde hüküm kurulması,
Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E. 2018/17011, K. 2019/2504, 25 Şubat 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama