Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2018/2211 K.2018/5599

Hırsızlığa teşebbüs ve mala zarar verme suçlarından sanık ...’nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 143, 35/2 ve 151/1 maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay ve 1 yıl hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair İstanbul 85. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/05/2015 tarihli ve 2015/163 esas, 2015/389 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 28.02.2018 gün ve 94660652-105-34-14888-2016-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 08.03.2018 gün ve 2018/18008 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE

Dosya kapsamına göre,

1-Sanığın işlediği başka suçlardan yargılandığı İzmir 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/700 esas sayılı dava dosyası kapsamında Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden alınan (dosyada fotokopisi mevcut) 08/11/2013 tarihli ve 25037 sayılı raporda yer alan, "18/09/2013 tarihinde işlediği iddia olunan kilitlemek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık, nitelikli olarak konut dokunulmazlığını ihlâl etme, mala zarar verme suçlarına karşı akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını tam olarak algılayamaz.

Bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli ölçüde azalmıştır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32/1 maddesi kapsamındadır" şeklindeki açıklamalara nazaran hükümlü hakkında, İstanbul 85. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/163 esas sayılı dosyasında yargılamaya konu suçları işlerken 5237 sayılı Kanun’un 32. maddesinin (1) ve (2). fıkralarını da değerlendirecek şekilde, işlediği bu suçların hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamayacağı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış olup olmadığı hususlarında Adlî Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan rapor aldırılması gerektiğinin gözetilmemesinde,

2-571 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 150/2. maddesi uyarınca akıl hastalığı nedeniyle sanığa zorunlu müdafi atanarak yargılamasının yapılması gerektiği gözetilmeksizin, savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ