Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2018/2787 K.2018/7556

Konut dokunulmazlığını ihlâl etme, hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun, 142/1-b, 143, 116/4, 119/1-c ve 151/1, 62 maddeleri gereğince 4 yıl 2 ay hapis, 2 yıl 6 ay hapis, 10 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair Tokat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/10/2011 tarihli ve 2006/40 esas, 2011/531 sayılı kararının, Yargıtay 22. Ceza Dairesinin 16/02/2016 tarihli 2015/11365 esas ve 2016/1770 sayılı kararı ile onanmasına müteakip,

sanığın 02/12/2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde yapılan değişiklik doğrultusundaki uzlaşma talebinin reddine dair Tokat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/09/2017 tarihli ve 2006/40 esas, 2011/531 sayılı ek kararına yapılan itirazın kabulü ile anılan ek kararın mala zarar verme suçu yönünden kaldırılmasına ilişkin Tokat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/12/2017 tarihli ve 2017/616 değişik iş sayılı kararına karşı,

Adalet Bakanlığı'nın 18.04.2018 gün ve 94660652-105-60-2174-2018-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 30.04.2018 gün ve 2018/35913 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE

5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin 3. fıkrasındaki “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile yürürlükten kaldırıldığı ancak, “Uzlaşma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz” şeklindeki hükmün yürürlükte olması nedeniyle, 25/12/2005 tarihinde işlenmiş olsa bile uzlaşma kapsamına girmeyen birden fazla kişiyle iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme ve nitelikli hırsızlık suçuyla birlikte işlenmiş mala zarar verme suçu için de uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

I-Kanun yararına bozma isteminin mala zarar verme suçu yönünden incelenmesinde; 06.12.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak 5560 sayılı Kanunun 6. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesine eklenen 4. fıkra gereğince

“Hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlali veya mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikâyet aranmaz.” ve 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 'uzlaşma' başlıklı 253/3. maddesinin, "Soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olsa bile, etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda, uzlaştırma yoluna gidilemez.” şeklinde düzenlenmesi karşısında,

25/12/2005 olan suç tarihi itibarıyla, hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla işlenen mala zarar verme suçunun şikayete tabi olduğu gibi aynı zamanda da uzlaşma kapsamında bulunduğu anlaşılmakla, Tokat 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 08.12.2017 tarih ve 2017/616 değişik iş sayılı kararı ile uzlaşma kapsamında bulunan mala zarar verme suçuna ilişkin itirazın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya uygun görülmekle, kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

II-Kanun yararına bozma isteminin işyeri dokunulmazlığını bozma suçu yönünden incelenmesinde;

Y.C.G.K.'nın Dairemizce de benimsenen 22.01.2013 günlü, 2012/1142 esas ve 2013/ 17 karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, TCK'nın 119. maddesi kapsamında nitelikli konut dokunulmazlığını bozma suçu, CMK'nın 253/1. fıkrası “b” bendi 3. nolu alt bendi kapsamı dışında bulunduğundan uzlaşma hükümlerine tâbi olmadığı anlaşılmakla, itirazın bu nedenle reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden KABULÜ ile,