Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2018/4501 K.2018/16383

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Her ne kadar kararın sanıkların huzurunda verilmiş olması sebebiyle temyiz süresinin tefhimden itibaren başlaması gerekmekte ise de, karar eteğinde temyiz süresinin kararın sanıklara tebliğinden başlayacağı belirtilerek sanıkların temyiz süresi konusunda yanıltıldığı ve hükmün aynı zamanda sanıklara tebliği üzerine sanıkların hükmü süresinde temyiz ettiklerinin anlaşılması karşısında, sanıkların temyiz istemlerinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

Suç tarihinde yürürlükte olan ve sanıkların lehine olan 6545 sayılı Kanun ile değiştirilmeden önceki haline göre 5237 sayılı TCK'nın 142/2-g ve 143. maddeleri gereğince sanıklara zorunlu müdafii atanmasına gerek olmadığı gibi, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.11.2016 gün ve 2016/950 Esas ve 2016/436 Karar sayılı ilamı ile TCK'nın 142/2-h ve 143. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle yargılanan sanığa 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca zorunlu müdafii atanmasına gerek olmadığına karar verildiği gözetildiğinde, somut olayda TCK'nın 142/2-g ve 143. maddeleri de aynı Kanunun 142/2-h ve 143. maddeleri ile alt ve üst sınır itibariyle aynı cezaları içerdiğinden, bu hususta bozma isteyen tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.