Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2018/5868 K.2019/2281

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin gerekmesi karşısında, incelemeye konu 17.06.2005 tarihli ek kararda başvuru şekli ve kanun yoluna başvurulmadığı takdirde kararın kesinleşeceği hususlarının gösterilmemesi sebebiyle sanığın temyiz istemi de süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün, 765 sayılı Yasanın ve 5237 sayılı Yasanın ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı ve bu doğrultuda, 5237 sayılı Yasaya göre suç oluşturan eylem nedeniyle, anılan Yasanın 61/1. maddesi uyarınca, temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi, arttırım ve indirim oranlarının takdiri, cezaya etkili olan yasal düzenlemelerin değerlendirilmesi ve bireyselleştirmenin yapılması için duruşma açılmasının zorunlu olduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de:

1-Müşteki ...’a yönelik işlenen hırsızlığa teşebbüs eyleminde: 09.05.2000 tarihli görgü ve tespit tutanağında; suça konu aracın sol ön kapısının sert bir cisimle zorlanmak suretiyle açılmış olduğunun belirtilmiş olması karşısında sanığın, müştekiye ait araçtan, anahtar ya da anahtar yerine geçecek başka bir alet yardımıyla kilit açmak suretiyle hırsızlık suçunu işlediğine dair delil bulunmadığı gözetilmeden, TCK'nın 142/1-b maddesi yerine yazılı şekilde TCK’nın 142/2-d maddesi uyarınca hüküm kurulmak suretiyle fazla ceza tayini,

2-Yalova Emniyet Müdürlüğü’ne yönelik işlenen hırsızlık eyleminde: TCK'nın 142/2-d maddesinin ancak hırsızlık suçunun “haksız yere elde bulundurulan veya taklit anahtarla ya da diğer bir aletle kilit aksamına zarar vermeden olağan yollar ile kilidi açmak suretiyle” işlenmesi halinde uygulanabileceğinin anlaşılması karşısında; sanıkların aracın kapısını “sair alet” ten kabul edilen çakı ile açtığı kabul edilse de, çakının anahtar gibi kullanılmak sureti ile kilit mekanizmasının çalıştırılarak açıldığına dair aleyhine tespit ve kanıt bulunmadığı gözetilmeden,

sanığın TCK'nın 142/1-b maddesi yerine, aynı Yasa'nın 142/2-d maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

3- 5237 sayılı TCK’nın 53/1-2-3. maddesinde öngörülen belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin, kasten işlenen suçlarda mahkumiyetin yasal sonucu olduğu ve hükmedilen ceza süresine bakılmaksızın uygulanması gerektiği gözetilmemesi,