Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2018/7276 K.2018/18847

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın 01.12.2009 tarihli 2009/320 Esas, 2009/519 sayılı hükümle her iki mağdura yönelik eylemlerinden ayrı ayrı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararı verildiği, bu karara itiraz üzerine Ağır Ceza Mahkemesince Mağdur ... yönünden itirazın reddine karar verilerek kesinleştirildiği, mağdur ... yönünden itiraz kabul edilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararının kaldırıldığı ve yine mahkemece mağdur ... yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararı verildiği,

bu kararın 22.04.2010 tarihinde kesinleşmesinden sonra sanığın 27.08.2012 tarihinde suç işlemesi nedeniyle dosyaya ihbar gelmesi üzerine hükmü bir bütün olarak açıklaması gerekirken sadece mağdur ...'a ilişkin kısmının açıklanarak eksik işlem yapılsada zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 53. maddesinin 4. fıkrası gereğince aynı maddenin 1. fıkrasında sayılan hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,